گردش بی گردش

هوای آلودهء تهران حسابی ما رو خونه نشین کرده. ناراحت باز اون موقع که هوا گرم بود، مامان مهناز صبح زود منو میبرد بیرون و می گردوند. اما حالا صبح زود و شب دیر فرقی با هم نداره! افسوس هوا کثیفه! اون هم من که تا در خونه باز می شد میخواستم بپرم بیرون. و تازه هم یاد گرفتم دَ دَ دَ بگم. فعلا که از دَدَ خبری نیست.  هر روز می شینیم با خاله مهشید که دیگه روزای آخر مریضیشه و خونهء مامانی مونده، بازی می کنیم. دس دسی، تشویق تاب تاب عباسی، از خود راضی چشمک مژه، نانای نایفرشته، بای بای بای بای، دس دادن و  بالاخره کله زدن که اختصاصی مامان مهنازه! بغل میون اینا هم ، یه بَ بَ بَ بَ، مَ مَ مَ مَ، دَ دَ دَ دَ هم میگم. روز یه شنبه مامان مهناز منو برد دکتر، انقدر ذوق کرده بودم که آقای تاکسی هم فهمیده بود و اونم با من ذوق کرد. دعا میکنم بارون بباره و هوا خوب بشه تا منم بتونم یه  دَدََ حسابی برم. شما هم دعا کنین.

/ 2 نظر / 5 بازدید
سارای سعید اینا

بارمان جان شما که نمیتونی بری د د هیچی ما آدم بزرگا هم نمی تونیم بریم. دل ما هم خیلی خیلی برای د د تنگ شده. ماهم دعای بارون می خونیم.ایشالا که بیاد[لبخند]

خاطره

آخی... ایشالا که هوا خوب بشه... بارون بیاد... برف هم بیاد که دخملک من هم ذوق کنه... [چشمک][قلب]